Παντοδύναμο και αδιάφορο κράτος. Η απαγόρευση πρόσβαση σε δάση και άλση.
(άρθρο-Παντοδύναμο και αδιάφορο κράτος-) Τα τελευταία χρόνια είναι πάγια τακτική του κράτους τους καλοκαιρινούς μήνες με έντονο άνεμο να κλείνουν κάποια δάση στο Νομό Αττικής. Δεδομένου ότι τα όσα έχουν απομείνει είναι ελάχιστα και ίσως να μην πληρούν ακριβώς τον όρο δάσος είναι πραγματικά δείγμα αδυναμίας το ότι τις μέρες αυτές απαγορεύεται η προσέγγιση των πολιτών.
Αν σκεφτεί κανείς λογικά ότι οι ημέρες που ένας χώρος πρασίνου είναι απαραίτητο στους πολίτες είναι οι μέρες εκείνες που υπάρχει έντονη ζέστη και οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να ξεκουραστεί κάποιος μέσα στην ομορφιά του δάσους. Βέβαια, η αδυναμία του κράτους, όπως φαίνεται, να προφυλάξει τους χώρους αυτούς δικαιολογεί αυτή τη συμπεριφορά και από τους πολίτες γίνεται κατανοητό και ανεκτό.
Παντοδύναμο και αδιάφορο κράτος.Κλειστό και το…Πεδίο του Άρεως λόγω κινδύνου πυρκαγιάς.
Το τελευταίο όμως διάστημα μάθαμε ότι μαζί με τους μεγαλύτερους χώρους θα παραμείνουν κλειστά τις ημέρες που φυσάει και είναι μεγάλος ο κίνδυνος πυρκαγιάς και ο λόφος του Φιλοπάππου, ακόμη και ο λόφος του Λυκαβηττού και το Πεδίο του Άρεως. Αυτό προδίδει άραγε μέγιστη αδυναμία του κράτους να προφυλάξει τα μικρά αυτά αλσύλλια; Θα απαντούσα ναι ως πολίτης αυτής της χώρας που επί πολλές δεκαετίες δοκιμάζω την ανικανότητα και αδιαφορία πολλές φορές οδυνηρά, αν δεν έφερνα στο μυαλό μου πρόσφατες εμπειρίες από την περίοδο της πανδημίας.
Θυμάμαι δηλαδή το πόσο αποτελεσματικό ήταν τότε το κράτος στο να εμποδίσει κάποια αυτοκίνητα να περάσουν παραδείγματος χάρη από τον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής και να κατευθυνθούν προς τα Μεσόγεια για να δούνε τα εξοχικά τους που είχαν πολλές εβδομάδες να τα επισκεφτούν. Υπήρχε η παράλογη απαγόρευση μετακίνησης όχι απλώς από νομό σε νομό, αλλά και από δήμο σε δήμο και έτσι είχα προσωπική εμπειρία από πολλούς ασθενείς μου που μου έλεγαν ότι προσπάθησαν να περάσουν είτε προς την κατεύθυνση της θάλασσας, είτε προς την κατεύθυνση του χώρου των Μεσογείων και εκεί ακινητοποιήθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις που τους επέβαλαν υψηλά πρόστιμα.
Από την άλλη, ένα τεράστιο δίκτυο ελέγχου των πολιτών τις βραδινές ώρες στις πλατείες, στους δρόμους, σε κάθε δημόσια και ιδιωτική δραστηριότητα. Θυμάμαι μία γυναίκα η οποία κολυμπούσε μόνη της σε κάποια ερημική παραλία και η οποία συνελήφθη και υποβλήθηκε στη διαδικασία του αυτόφωρου και του προστίμου. Με την ιδιότητά μου ως γιατρού μπορούσα να μετακινούμαι ελεύθερα και υπέστην πολλές φορές έλεγχο για να δείξω το πιστοποιητικό που μου επέτρεπε αυτή τη μετακίνηση.
Παντοδύναμο και αδιάφορο κράτος.Το αποδεικνύεται από τις αποφάσεις που παίρνει.
Τότε το κράτος ήταν παντοδύναμο. Τώρα το κράτος είναι αδιάφορο. Και αυτό αποδεικνύεται από τις αποφάσεις που παίρνει. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι παρά τις όποιες εξαγγελίες, η ποιότητα ζωής του πολίτη είναι εντελώς αδιάφορη για το κράτος. Αυτό τις ημέρες θα πρέπει να κλείνεται στο σπίτι του, γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί ούτε σε ένα περιαστικό δάσος αλλά ούτε και σε ένα μικρό αλσύλλιο, όπως αυτό του Λυκαβηττού ή του Φιλοπάππου. Δεν θα αργήσει φοβάμαι η ώρα όπου ακόμα και τα μικρά άλση των δήμων θα τύχουν κι αυτά την αντίστοιχη απαγόρευση.
Ένα κράτος λοιπόν που μπορεί κατά βούληση όταν εκείνο θελήσει να επιβάλλει αυτό που αποφάσισε σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που κάνει ότι ενδιαφέρεται, κάνει ότι προσπαθεί να λύσει προβλήματα, αλλά στην πραγματικότητα κινείται με τη γνωστή αδιαφορία που έχουμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μας.
Ως πολίτες θα πρέπει να διεκδικήσουμε την ποιότητα της ζωής μας,θα να διεκδικήσουμε ότι το δικαιούμαστε, όπως το να μπορούμε να επισκεπτόμαστε τα μικρά δάση της απάνθρωπης πόλης μας και να απαιτήσουμε από το κράτος και βέβαια και με τη δική μας βοήθεια να προστατεύει την ζωή μας και την ποιότητα της.