Υγεία:επικίνδυνη επικοινωνιακή διαχείριση.Η εγκληματική αδιαφορία ως επιτυχία.
(άρθρο:-Υγεία:επικίνδυνη επικοινωνιακή διαχείριση-) Ακούμε το τελευταίο καιρό σε πολλά μέσα ενημέρωσης και σε κάθε ευκαιρία, τον υπουργό Υγείας να επαναλαμβάνει ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας βρίσκεται αυτή την περίοδο στην καλύτερη κατάσταση από την ίδρυση του. Και φυσικά κάτι τέτοιο θα ήταν γραφικό εάν δεν στοίχιζε καθημερινά πολλές ζωές η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος.
Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι δεν έχουμε κάτι προσωπικό με τον υπουργό όπως δεν είχαμε κάτι και με τους προηγούμενους υπουργούς για τους οποίους γράψαμε ανάλογα άρθρα. Εκείνο το οποίο μας κινεί, είναι το ενδιαφέρον για τους ασθενείς μας που καθημερινά δυστυχώς χάνουν τη ζωή τους από αδυναμίες του συστήματος υγείας και την πραγματικά εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων.
Υγεία:επικίνδυνη επικοινωνιακή διαχείριση.Ένα τυπικό περιστατικό επικίνδυνα ανεπαρκούς αντιμετώπισης.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα της τελευταίας εβδομάδας. Ένας ασθενής γύρω στα 80 έτη παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. Πηγαίνει σε ένα από τα νοσοκομεία του ΕΣΥ στο οποίο γίνεται η διάγνωση της εγκεφαλικής αιμορραγίας. Είναι μια κατάσταση η οποία σαφώς απαιτεί νευρολόγο και νευροχειρουργό, γιατί μπορεί να εξελιχθεί λόγω του οιδήματος που αναπτύσσεται στον εγκέφαλο ακόμα και αν η αιμορραγία είναι μικρή σε αύξηση της πίεσης μέσα στο κρανίο και ανάγκη νευροχειρουργικής επέμβασης για να σωθεί η ζωή του ασθενούς.
Αφού έγινε η διάγνωση οι συγγενείς ενημερώνονται ότι ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και το νοσοκομείο δεν διαθέτει κενά κρεβάτια. Γίνεται αναζήτηση σε άλλα νοσοκομεία μέσω του ΕΚΑΒ και στο τέλος τους ενημερώνουν ότι υπάρχει κενό κρεβάτι σε μια μικρή ιδιωτική κλινική στον Πειραιά. Η κλινική αυτή έχει παραχωρήσει κρεβάτια στο εθνικό σύστημα υγείας έναντι συγκεκριμένης αμοιβής, όμως στην πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να νοσηλεύσει πολύ ελαφρά πάσχοντες ασθενείς.
Η κλινική αυτή επίσης δεν διαθέτει νευροχειρουργικό τμήμα και γενικότερα έχει πολύ μικρές δυνατότητες για οποιοδήποτε βαρύ περιστατικό. Είναι προφανές ότι ο λόγος που στέλνεται ο ασθενής σε αυτή την κλινική είναι αφενός μεν να φύγει από το νοσοκομείο για να μην πεθάνει εκεί, αφ’ετέρου να πεθάνει μέσα σε μια υποτιθέμενη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και αφού οι συγγενείς έχουν πειστεί ότι έγινε το καλύτερο δυνατό.
Ηλικιακός ρατσισμός και υγεία.Άνθρωποι που είναι μεγαλύτεροι από μια ηλικία, είναι καταδικασμένοι σε θάνατο, αν χρειαστούν τις υπηρεσίες του ΕΣΥ.
Όπως καταλαβαίνουμε ήδη, έχει προδιαγράφει το μέλλον του, όχι γιατί το εγκεφαλικό του ήταν τόσο βαρύ υποχρεωτικά, αλλά γιατί υπάρχει έλλειψη κρεβατιών ΜΕΘ σε νοσοκομεία που διαθέτουν μια πλήρη ομάδα Νευροχειρουργών για να μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοια περιστατικά. Φυσικά συνηγορεί και ο ηλικιακός ρατσισμός που λέει ότι το να ζει κανείς στην Ελλάδα σε μια μεγάλη ηλικία αποτελεί βάρος και υπερβολή και καλό είναι να τελειώνουμε με τους γέροντες για να μπορεί καλύτερα να λειτουργήσει και το ασφαλιστικό μας σύστημα.
Δεν ξέρω βέβαια αν είχαν το θάρρος και την ειλικρίνεια οι γιατροί του νοσοκομείου από το οποίο έδιωξαν τον ασθενή προς το ιδιωτικό θεραπευτήριο να πουν την αλήθεια πώς θα αντιδρούσαν οι συγγενείς. Γεγονός είναι ότι με μια αδυναμία και μια ηττοπάθεια οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο αυτό, όπου φυσικά, όπως με ενημέρωσε κάποιος αρμόδιος γιατρός, σπάνια εξέρχονται ζωντανοί οι άνθρωποι από τη μονάδα του.
Θα μπορούσε άραγε ο υπουργός Υγείας ή κάποιος πολιτικός προϊστάμενος να πει στον κόσμο ότι σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη μιας συγκεκριμένης νοσηλείας δεν μπορεί να παρασχεθεί αυτή η νοσηλεία από το Εθνικό Σύστημα Υγείας; Θα μπορούσε να πει ότι όσοι άνθρωποι είναι μεγαλύτεροι από μια ηλικία, είναι καταδικασμένοι σε θάνατο, αν χρειαστούν τις υπηρεσίες του ΕΣΥ; Αυτά θα ήταν πραγματικά θαρραλέες δηλώσεις αξιοπρεπών ανθρώπων και θα γινόντουσαν δεκτές με δυσαρέσκεια μεν, αλλά και με μια ικανοποίηση ότι έχουμε να κάνουμε με τίμιους ανθρώπους.
Κάθε άλλη δήλωση που γίνεται για λόγους επικοινωνίας το μόνο που πετυχαίνει είναι να πείσει μεν κάποιους που θέλουν να πειστούν ή κάποιους άλλους αφελείς που ακόμα εμπιστεύονται τους πολιτικούς και στην πραγματικότητα όταν θα χρειαστούν υπηρεσίες του συστήματος υγείας θα καταλάβουν το πόσο θύματα έπεσαν της προπαγάνδας.
Υγεία:επικίνδυνη επικοινωνιακή διαχείριση.Οι -δήθεν- ΜΕΘ που στήθηκαν επί πανδημίας.
Και επειδή μία από τις μεγάλες μας αδυναμίες είναι και ότι ξεχνάμε εύκολα, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η πολιτική ηγεσία θριαμβολόγησε τα προηγούμενα χρόνια ότι δημιούργησε δήθεν πολλές θέσεις μονάδων εντατικής νοσηλείας. Και μάλιστα ότι πλέον υπάρχει επάρκεια για όσους θα χρειάζονταν ένα τέτοιο κρεβάτι. Να ενημερώσουμε απλώς, πράγμα το οποίο φυσικά δεν θα γίνει ποτέ γνωστό μέσω των κατά τα άλλα δαιμονίων στην αναζήτηση της αλήθειας μέσων ενημέρωσης, ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση από ότι όταν ξεκινούσε η πανδημία του κορωνοϊού, γιατί έχουν κλείσει αρκετές κλίνες μονάδων εντατικής νοσηλείας και γιατί πλέον κανείς δεν ενδιαφέρεται να τις αναπτύξει.
Και σε κάποια νοσοκομεία που είχαν δημιουργηθεί κατ’ όνομα μονάδες εντατικής δεν υπάρχουν βεβαίως πια. Τα μηχανήματα έχουν αποσυρθεί και σαπίζουν κάπου και οι ασθενείς φυσικά μετακινούνται από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, σε μονάδες που δεν πληρούν τις προδιαγραφές μιας σοβαρής νοσηλείας με το γνωστό και αναμενόμενο αποτέλεσμα για τη ζωή τους.
Από την άλλη πλευρά, τα ιδιωτικά νοσοκομεία που με κάθε τρόπο πριμοδοτούνται από την κυβέρνηση, δεν έχουν τη διάθεση να προσφέρουν κλίνες σοβαρού επιπέδου στις ΜΕΘ τους παρά μόνο εάν κάποιος έχει τη δυνατότητα να πληρώσει αστρονομικά ποσά που φτάνουν και τις 3 και τις 4000 την ημέρα.
Αυτή τη στιγμή και πάλι λόγω κόστους, το κράτος αδιαφορεί για τη διατήρηση και την ανάπτυξη νέων ΜΕΘ.
Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Πρώτον, ότι την περίοδο του κορονοϊού όλα τα περί μονάδων εντατικής θεραπείας ήταν ψέματα και προϊόντα προπαγάνδας. Όπως είχαμε επισημάνει πολλές φορές τότε, για να γίνει μια μονάδα εντατικής θεραπείας και να διατηρηθεί, χρειάζονται πολλές προϋποθέσεις που δεν πληρούνταν σε καμία περίπτωση στις δήθεν μονάδες της εποχής. Αυτή τη στιγμή και πάλι λόγω κόστους, το κράτος αδιαφορεί για τη διατήρηση και την ανάπτυξη νέων μονάδων εντατικής θεραπείας, περιμένοντας πιθανώς σε μια επόμενη περίοδο και πάλι να χαθούν χιλιάδες ζωές.
Άκουσα τον υπουργό Υγείας να λέει ότι χάρη σε εκείνον τον πρωθυπουργό και την τότε γραμματέα του Υπουργείου Υγείας σώθηκαν 200.000 ζωές και για αυτό θα πρέπει να του είμαστε όλοι ευγνώμονες. Θα ήθελα να του πω ότι και δεν σώθηκαν φυσικά τόσες ζωές, αλλά και καθημερινά χάνονται πολλές ζωές που αθροιστικά μπορεί να ξεπερνούν και τον αριθμό των υποτιθέμενων σωσμένων επί της υπουργίας του.